Sjeek Spier: HET SUCCES VAN MISLUKKING

Nieuws » Sjeek Spier: HET SUCCES VAN MISLUKKING

1 februari 2017

Wil je ergens een succes van maken? Laat je inspanningen dan vooral mislukken. Inder-daad, dat klinkt onlogisch. Toch is het waar. Ik geef een voorbeeld: je wilt je huisgenoten verblijden met een zelfgebakken cake, maar het resultaat is een halfgare, ingezakte, kleffe klomp meel, boter en suiker. Toch blijkt het misbaksel opeens een doorslaand succes. Er wordt zelfs om gevochten. Die kleffe klomp is namelijk lekker zoet en smelt in de mond.
Ander voorbeeld: ooit wilde ene Willem Barentsz een zeiltochtje maken naar Indië. Barentsz raakte ingesloten door drijfijs en was zelfs genoodzaakt om te overwinteren op een plek waar het zo koud was dat de ijsberen zich bij hem voor de kachel kwamen opwarmen. De mislukte expeditie kostte Barentsz het leven, maar bezorgde hem wel mooi een plaatsje in de top tien van Nederlandse geschiedenishelden.
Nog één voorbeeld: in 1963 organiseerden de Friezen een schaatstochtje door hun heitelân. Waanzin! Er viel immers niet te schaatsen. Het ijs lag bedolven onder karrenvrachten sneeuw. Nog geen half procent van de deelnemers haalde de finish. Toch wordt dat mislukte schaatstochtje gezien als de ultieme vaderlandse cultuuruiting.
Sinds de Friezen weten dat hun grootste succes besloten ligt in hun grootste mislukking, organiseren ze het tochtje nog slechts af en toe. Immers, hoe zeldzamer de tocht, hoe groter het succes. In sommige jaren laten de Friezen de tocht expres mislukken. Zodra het begint te vriezen, komen ze nog wel bij elkaar om ons te doen geloven dat er wellicht een tocht in het verschiet ligt, maar het eindigt telkens met persconferenties vol krokodillentranen. “It iis is net oeral dik genôch”, janken ze dan, de sukkels. Zouden ze met een giertank enig water spuiten op straten en fietspaden om de zwakke plekken in kanalen en vaarten te omzeilen, dan kon de tocht net zo vaak worden verreden als de marathon van Noordlaren. Dus, bijna ieder jaar en was de editie 2017 afgelopen januari afgewerkt. Zever nu niet dat spuitijs onnatuurlijk is. IJstransplantatie; klunen en schaatsen in het donker zijn ook onnatuurlijk, maar daar malen die malle Friezen ook niet om. En hoe onnatuurlijk is het om de rijders op slechts één plaats te laten starten, als er veel meer kunnen meedoen als je ze verdeelt over tenminste elf startplaatsen?
Wat zeg je, zijn mijn voorbeelden slechts uitzonderingen en zullen de meeste mislukkingen nooit een succes worden? Zelfs jouw eigen schaatsloopbaan is zo’n mislukking?
Edoch, ga dan eens praten met een paar topschaatsers. Zij zullen je vertellen dat hun succes niks meer is dan een aaneenschakeling van mislukkingen …………. zonder dat ze de moed opgaven.

Tot betere tijden
Sjeek Spier